قربون خدا برم که این همه امکانات و فناوری برای نوشتن در اختیار بشر گذاشت که دیگه نیازی به خودکارو دفترو چراغ مطالعه و... نباشه.این لپ تاپ هم قلمه،هم کاغذه،هم روشنایی... کارم راحتتر شدحالا دیگه تو کنج اتاق  تاریک هم میشه نوشت. میشه گریه کرد و نوشت... میشه فایل عکسهای قدیمی رو دید و بازم  آروم و بی صدا  گریه کرد .میشه واسه روزهای تلف شده  هی اشک ریخت و تایپ کر.د
بدون اینکه صدای ورق زدن دفتریادداشتت هم اتاقیت و بیدار کنه .کاش مجبور نبودم این پست و بذارم . حس میکنم خیلی بیچارم . چه کنم؟ هر چی بنویسم میشه حرف تکراری ...کاش زندگیمون اینجوری نبود . کاش کمی سر زنده تر بودم برات،با توام هم خونه ی من .آره با خود تو،خود خودت .هم خوابه ی چهار ساله ی من .چه کنم که هر کاری میکنم به چشم نمیاد،واست بی معنی و تکراریه،خوشحال نمیشی،اصلا عکس العملی نشون نمیدی ،متاسفم که انقدر زود گرمی  زندگیمون جاشو به سردی
داد و رفت ... تباه شد ... دود شد . دیدی چه زود چهار سال گذشت ؟ چه زود سی و سه ساله شدی .. بیست و پنج ساله شدم ؟ کاش روزی باشه که تو هم مث من سهم تقصیرت و به گردن بگیری . قبول کن هر دو مقصریم . کوتاهی کردیم .نشد،نتونستیم ،نکردیم ... اگر تا اینجا آمدی ادامه بده..... دنبال چاره باش!.. ا